θάνατος ξανά

στον κατασκευαστή του τάφου μου
παράγγειλε:

σώμα γυναικείο
λευκό ηδυπαθές,
ατροφικό δεξί χέρι,
καρδιά ξεκλείδωτη
και το κλειδί
χαμένο εκ προ μελέτης

εκεί κι όχι εδώ

κοίτα πώς μας καταπιέζει το παρελθόν!
πώς παραμονεύει πίσω από κάθε δέντρο...
νοθεύει τη βροχή με αρρώστια
και τα μαλλιά μας ακολουθούν πάντα βαριά
και οι ψυχές μας βρώμικες

κοίτα το παρελθόν πώς βγάζει τα νύχια του
και ιχνηλατεί κάθε μας απόφαση,
τρώει μαζί μας στις γιορτές,
κοιμάται στις ίνες των σεντονιών μας
και στις κηδείες είναι ο νεκρός που κλαίμε

αν το παρελθόν είναι μια απεγνωσμένη
γυναίκα που βρωμοκοπάει αλκοόλ
πώς να φωνάξω εσένα,
που το κουβαλάς μαζί σου;

προαίσθημα

Δεν είναι σκόνη οι λευκές νυφάδες στις μπότες μου
είναι εικόνες, σελίδες άδειες που φτιάχνω στα όνειρά μου:
κόλαση-γη-κόλαση.
Δεν είναι αίμα το μαύρο πηχτό υγρό στα γόνατά μου,
είναι οι καρποί που μάζεψα-γυμνός ταξιδευτής-
στις αέναες πορείες μου στο σώμα σου.
Δεν είναι κλάμα η θολή μεμβράνη στα μάτια μου,
είναι ο φόβος που λάσπωσε και με τυφλώνει.
Όχι, δεν είναι οι παρανοϊκές άρρωστες σκέψεις μου
οι κραυγές που διαταράσσουν τις νύχτες μου.
Δεν είμαι εγώ που πίνω οινοπνεύματα,
δεν είμαι εγώ που αναζητώ τη λήθη και τις παραισθήσεις.
Είναι τα λόγια σου, μαύρα αρπαχτικά πουλιά,
που προειδοποιούν πως φεύγεις.

Παρίσι 09'

πίσω

σ' ένα παριζιάνικο μπιστρό απάγγελνε Μποντλέρ
κουνώντας υστερικά τα νεκρικά χεράκια της
σα να διηύθυνε κάποια αόρατη ορχήστρα
ένα μαύρο καπέλο προστάτευε την ακριβή ομορφιά
απ' τα ανέτοιμα μάτια

λίγους αιώνες μετά μεθύσαμε μαζί,
πήγαμε σε πορείες,
κατακτήσαμε κορυφές και καρφώσαμε τις κόκκινες σημαίες μας,
με φώναξε ποιητή

όταν κάναμε έρωτα
όλες οι χορδές των πιάνων έσπασαν στο λα
και στον ουρανό σχηματίστηκαν ανεξάλειπτες ουλές
κι όταν στους σπασμούς της φώναζε τ' όνομά μου
οι ωκεανοί έγιναν κόκκινο οινόπνευμα

κάποτε είπε στους φίλους μας
ότι τα ποιήματά μου ήταν μάλλον βαρετά
και πως ήμουν υπερβολικά δημοκρατικός για έρωτες

τώρα όταν με βλέπει στο δρόμο με φιλά σταυρωτά
καθώς εμετικά κάνουν οι θείες στις ανιψιές τους

κάποτε σ'ένα μπιστρό την ξαναείδα
με τα μαλλιά της πιο μακριά από ποτέ
κι ένα τρύπιο φόρεμα
απάγγελνε τα βαρετά ποιήματά μου
κουνώντας υστερικά τα νεκρικά χεράκια της
σα να διηύθυνε κάποια αόρατη ορχήστρα

αυτή η γυναίκα είχε φοβηθεί

σκοτάδι

-περίμενε να ξημερώσει,
ακρίβυνε πάλι το ρεύμα.

ερεθίσματα

έχω ανάγκη μια αλήθεια λευκή,
δυο έμπειρα χέρια,
ένα παρελθόν-κύκλο κλειστό,
ένα μυαλό σάπιο όσο κι εγώ
κι ένα κορμί με ίδιους μηχανισμούς με του δικού μου

έχω ανάγκη λίγη σιωπή,
έχω ανάγκη από οινόπνευμα στις φλέβες,
έχω ανάγκη οινόπνευμα στις φλέβες
κι έχω ανάγκη από ένα πλάσμα με φωτιά στους λαγόνες
ν' ακμάσουν οι αμαρτίες μας
σ' έναν κόκκινο παρθένο ωκεανό

για να επέλθει η ακόρεστη λαχτάρα της ποίησης

οικολογία

φαντάσου να ανακυκλωνόταν η θλίψη!

home sweet home

στο σπίτι με τα μεγάλα δωμάτια
και τους μικροσκοπικούς ανθρώπους,
παρηγορούμαστε με την ψευδαίσθηση
μιας καθαρής συνείδησης
που μας προσφέρουν
οι σκοτεινές μας γωνίες

από 'κει, σημαδεύουμε
ο ένας τον άλλο
με ό,τι μας απέμεινε

στο σπίτι με τα μεγάλα δωμάτια
και τους μικροσκοπικούς ανθρώπους,
καθίστε γύρω απ' τη φωτιά!
σερβιριστείτε!
η μητέρα μαγείρεψε υποκρισία

μια δαχτυλήθρα κουράγιο

ο χρόνος αλλάζει δέρμα
ένα μαύρο κερί λιώνει μέχρι
174 μπύρες να με πάρουν από 'δω
τα σπίτια μας απέχουν 29.309
παχιά σκουριασμένα δάκρυα
και κάθε δυο λέξεις σου,
ένα πακέτο τσιγάρα

το κτήνος που κοιμάται
κάτω απ' το δέρμα μου
μου πρότεινε να πάμε για χορό
αλλά τα μαλλιά μου είναι πολύ
πένθιμα για γιορτές
δεν έχω καινούρια γάντια
κι έχω ξεχάσει να χορεύω υπομονή

η μοναξιά με προκαλεί κι αυτή
σ' εκείνη δεν μπορώ να αρνηθώ
αρκεί όταν με ψάξεις να έχω επιστρέψει
γιατί η ομορφιά σου είναι η μόνη γεύση
που αναγνωρίζει η γλώσσα μου

μια νύχτα πριν το αύριο
θα καθαρίσω στο ποτάμι
το φόρεμά μου απ' το πριν
ύστερα να θάψω τα αποφάγια της απελπισίας,
να γλείψω τις ουλές της λαχτάρας
και πριν σε συναντήσω,
να κρύψω στα σπλάχνα μου
μια δαχτυλήθρα κουράγιο

χρονικό

δεν ξέρω τι έκαναν οι άλλες γενιές
ή τι γινόταν σ' άλλες πόλεις
πάντως εμείς περάσαμε την εφηβεία μας
κυνηγημένοι απ' τα κουτιά της εξέλιξης
με χάπια
με αλκοόλ
και με μια λύσσα να τα ζήσουμε όλα
δεν ξέρω τι γινόταν σ' άλλες εποχές
πάντως εμείς την αγάπη τη ζητιανέψαμε
και κανείς ποτέ δε μας πήρε στα σοβαρά
και δεν είχαμε ούτε ο ένας τον άλλο

λίγο κάτω απ΄ το δρόμο

Απόψε έφυγα, όχι γιατί δεν άντεξα
-πάντα ξέρω που μπλέκω-
αλλά γιατί η αλλοιωμένη γεύση σου
δε μου αξίζει πια
κι απλά βουλιάζω στην ανυπολόγιστη ισχύ
κάθε ανεπαίσθητης κλίσης του κεφαλιού σου

γυρίζοντας σπίτι θέλησα
να τελειώσω το τραγούδι σου,
αλλά το χέρι μου δημιουργούσε πόνο,μόνο πόνο
τόσο που σάστισα κι εγώ η ίδια

μην ανησυχείς, μέχρι να μου περάσει
θα κρυφτώ λίγα χιλιοστά κάτω απ' το δρόμο
που περπατάς όταν έχεις τις μαύρες σου

μη μου θυμώνεις, ο έρωτας είναι εγωιστής
ακούς; εγωιστής!

κι οι τοίχοι κονταίνουν και στενεύουν,
με διαπερνούν
και τα κάδρα πέφτοντας γίνονται χίλια κομμάτια
κι οι αναμνήσεις χίλια ξυράφια
κάτω απ΄ τις πατούσες μου

η λογική -έχω μάτια και βλέπω-
αναίσχυντος επιβήτορας του ονείρου

απόψε έφυγα όχι επειδή δεν άντεξα
αλλά γιατί δεν άκουσα ένα "μείνε"

16

Νοσταλγώ τη Λολίτα,
καθώς μου γνέφει 16 έτη φωτός μακρυά.
Κι εγώ σου λέω, "μάθε με απ' έξω, πριν να 'ναι αργά".
Ο χρόνος γελάει μαζί μας πριν προσπεράσει,
στις σόλες του κολλούν οι κόκκινες αναμνήσεις μας
κι οι ευχές υπάρχουν για να
αποδεικνύουν πόσο είμαστε ανίσχυροι.

Το μουσικό κουτί, που μου χάρισες,
ήταν από πάντα βραχνιασμένο,
το βιβλίο με τα ποιήματα είχε κενές σελίδες
κι η κάρτα με τα "χρόνια πολλά"
πήρε φωτιά μόλις την έπιασα στα χέρια μου.

Έμενε μόνο ένα μικρούλι θαύμα,
αλλά κι αυτό τελικά ήταν καλεσμένο αλλού!

εξηγήσεις

Γιατί μελαγχολία, ε;

Κοιτάξτε στα μάτια τους το φόβο.
Ακούστε τους παρανοϊκούς φθόγγους του φόβου
Νιώστε την παραισθησιογόνα γεύση του φόβου.
Κοιτάξτε κατάματα την τρέλα του "όχι",
την ανοησία του πρόωρου τέλους.
Κοιτάξτε τη βία της απόφασης,
το αδιέξοδο της αλήθειας.
Κοιτάξτε και δείτε τον ανελέητο χρόνο του μυαλού
και θα έχετε την απάντησή σας.

Φανταστείτε με σαν μυρμήγκι που
που προχωρά ασταμάτητα
από χώρα-σώμα σε χώρα-σώμα
-πόσο μεγάλα όλα!

τώρα έχετε την απάντησή σας.

υποταγή στο "περιμένω"

κάτω απ' τα πόδια της,
ο ουρανός στο πιο κόκκινό του χρώμα
κι ένας αέρας πηχτός που σε ζαλίζει

εκείνη η μικρούλα σπίθα,
πώς κατατρώει
το ξεραμένο δάσος της ψυχής;
την αντοχή;
τη λογική;

αν ανάψεις τα σπίρτα σου
στις τραχιές επιφάνειες των χειλιών μου
και αφεθείς στον εθιστικό καπνό
της τρέλας μου,
θα σε πλημμυρίσω,
θα με λιώσεις
για να σκληρύνουμε ύστερα μαζί
-ένα σώμα

μονάχα μην ακροβατείς
στα συναισθήματά μου
γιατί δε θέλω να σε δω να πέφτεις

ω! μη σταματάς αυτό που κάνεις
μ' εκείνα τα τσιγάρα!

και για όσο χρειαστεί,
θα υποτάσσομαι στο περιμένω

to know us better

το συναίσθημα είναι πραγματικά στα τελευταία του.
όμως δε θα ικανοποιήσω τη δίψα σου πριν
το ακούσω να ξεψυχά.

φαίνεται πως είσαι απ' αυτές
που ενθουσιάζονται
με τυπικά θηληπρεπή καπρίτσια

τι τραγική απογοήτευση
για κάποιον που ξέρει να λέει τη μοναξιά, μοναξιά
το "σε θέλω", "σε θέλω"
και τον έρωτα, θάνατο!

my sin, my soul

Θα 'θελα να 'χα χέρια ικανά να τιθασεύσουν τη φωτιά και τη βροχή σου
Είμαστε, βλέπεις, βουτηγμένοι στον εγωισμό

Κι εγώ πονάω που με ρουφάς και με συνθλίβεις
και με συρρικνώνεις και με κάνεις στάχτη
και μετά πάλι φωτιά και πάλι βροχή

Κι όπως μ' ελέγχεις και με στραγγαλίζεις με τα τσουλουφάκια σου,
πώς καταργείς την ύπαρξή μου!
Και πώς σε κάθε σου βήμα ο ουρανός γίνεται κρυστάλλινα
θραύσματα να γεμίζει το σώμα μου βαθιές πληγές
και να μη θέλω να σωθώ

Ας κρεμαστούν οι μελωδίες σου σε κάθε δέντρο
Να τρέφομαι με τη μουσική που γεννάς και να μη χορταίνω ποτέ

Σκότωσέ με,
αν ο θάνατος σου μοιάζει

a little black book

Θυμάμαι εκείνα τα λεπτά μαύρα βιβλία
που αγκάλιαζε η βιβλιοθήκη μας
Ταπεινά, σκονισμένα, προσπαθούσαν να χωνέψουν
την αβάσταχτη ευθύνη της λύτρωσης του δημιουργού
Τις νύχτες, τα άκουγα που ξυπνούσαν
και μέσα στα σκοτάδια, σαλεμένες μπαλαρίνες,
χόρευαν, αναβίωναν πλημμύρες
Ίσως πάλι η φαντασία ή κάποια από τις γάτες του γείτονα
να έπαιζαν μαζί μου

θυμάμαι την κανάτα με το νερό δίπλα στη βιβλιοθήκη
Φοβόμασταν βλέπεις μήπως οι σελίδες δεν αντέξουν
και ο πόνος φουντώσει και κάψει το μικρόκοσμό μας

Όλα ξεκινούν από εκείνα τα λεπτά μαύρα βιβλία των ποιητών

Can't you smell that smell?

αποκρουστικά θολά αερικά,
σκονισμένα όνειρα,
τρύπια μάτια.

οι αναπνοές ορίζονται
από μια θανατηφόρα δοσολογία.

ξέρω πως δε βρήκατε αυτό που ψάχνατε
κι αν είχα ψυχή θα σας την έδινα.

πόσο αναπάντεχα τρικυμίζετε τα παγκάκια του Μουσείου!

Σώματα σάπια, μαύρα, εμείς.

περιθωριοποίηση και αδιαφορία,
δημιουργήματα του Δείμου, σας σιχάθηκα.



"Μα είναι γλυκιά πολύ γλυκιά μα είναι κλειστά τα περιθώρια της
και είναι αυτή, μονάχα αυτή και δε μπορεί κανένας μα κανείς να τη χορτάσει"

(Π.Σιδηρόπουλος)

"Κι είναι τόσο στιλάτη μα το ξέρεις καλά
Θα σου δώσει ecstasy μα ζητάει πολλά
Το βλέπεις πως θέλει να ξεσκίσει το μυαλό σου
Κι εσύ αυτό που κάνεις είναι να χαμογελάς"

(Μωρά Στη Φωτιά)

when I was a stranger to everyone and everyone was a stranger to me

είναι σκοτεινή και υγρή αυτή η σπηλιά κάτω απ' τη γη
έχει εκείνο το σκοτάδι που με χωράει
οι ρίζες των δέντρων φτάνουν ως εδώ
και ξεδιψούν με τα νερά που αφήνω δήθεν τυχαία
ύστερα γεννούν την Απελπισία και την Παράνοια

η επίσπευση του πιο φριχτού μου φόβου
μοιάζει η έσχατη ελπίδα
γιατί οι ανούσιες, οι άτυχες συναντήσεις
καίνε σα δηλητηριώδης νυχιές στην πλάτη

τα τέρατα που ζουν μέσα μου αναπνέουν κρασί,
πηχτή αγωνία, κλεισούρα τρένου και υποθέσεις σε εκκρεμότητα

κατάλαβέ με! δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυτοτιμωρία
απ' το να μη λες αυτό που σκέφτεσαι
και να μην κάνεις αυτό που νιώθεις
κατάλαβέ με! γιατί είναι εύκολο να κρύβομαι

η ουσία δεν είναι στα μεγάλα αλλά στα αυθόρμητα

και κάπως έτσι γίνομαι πάλι απελπισμένη

μανιφέστο

Ποίηση, η αρχή των πάντων.
Σαν ό,τι υπήρξε πριν να ήταν
η προετοιμασία για την υπέρτατη βίωση.
Έχω πειστεί εξάλλου ότι εκείνη με βρήκε κι όχι εγώ αυτή.
Κι ούτε μπορεί η λύτρωσή μου αυτή
να είναι αποτέλεσμα κάποιας διαβολεμένης σύμπτωσης.
Τι τύχη!
Ανέστιες κυράδες λέξεις
βρίσκουν τη θέση τους στον ισόβιο χορό μου.
Κι ύστερα με τη σειρά τους με μεθούν
με το απόσταγμα της κάθαρσης.
Τι ηδονή!
Έτσι τις φαντάζομαι τις λέξεις μου...
ρουμπινί υγρές και ζεστές σαν ενωμένες κοιλιές ερωτευμένων.
Τις ελευθερώνω μία μία-χάρτινα καραβάκια-
να νοστιμίσουν τους άχρωμους ωκεανούς μου.
Η ποίηση είναι παιδί μου και δημιουργός
κι εγώ δορυφόρος γύρω απ' τον σατανικό εθισμό της.
Όμως εσύ μη με διαβάζεις!
Γιατί τα γραφόμενά μου δεν είναι
παρά τα αποκρουστικά σάλια της απελπισίας μου.
Αλυχτήματα της τρέλας και πικρά προϊόντα
της ζύμωσής μου με την ανθρώπινη ασχήμια.
Δε σου χρειάζεται ο συμπιεσμένος πόνος μου,
δε σε βοηθά και μην προσπαθείς να τον ερμηνεύσεις.
Είναι σα να μου ζητάς να χορέψω
πάνω σου με ψηλοτάκουνα.
Αν βρεις κάτι απ' τον εαυτό σου εδώ,
ούρλιαξε σα να συνάντησες τον πιο βαθύ σου φόβο.
Οι στίχοι μου δε σου χρειάζονται.
Θα 'χεις κι εσύ οπωσδήποτε τις δικές σου
αιχμηρές πρόστυχες ασήμαντες σημαντικές υποθέσεις.