καμιά φορά αυτονομείται
απροειδοποίητα ο δεύτερός μου εαυτός
με γλείφει ανάμεσα στα φρύδια μου
και με ταράζει
μπορώ να σκοτώσω αθώα θηλυκά βρέφη
να ξεσκίζω την τελευταία μήτρα ελπίδας
να αρρωστήσω τα όνειρα,
όπως τους πρέπει,
να γίνω ένα με το σκοτάδι
όλων των καλοκαιριών που πέρασαν
η ομορφιά των αστέρων βρίσκεται
στις σουβλερές ακτίνες τους
της θάλασσας στα τόσα πτώματα αλήθειας
που χωνεύονται αργά
στο πελώριο της στομάχι
είμαι η θάλασσα
και είμαι οι αστέρες
γίνομαι ολόκληρη αυτή η παρανοϊκή φλεβίτσα
που μου σφυροκοπάει το μέτωπο
έχω τον πυρετό του δολοφόνου
ακόμα και τώρα
όταν δε νιώθω τίποτα
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου