Ο παράδεισος μου έπεφτε πάντα λιγάκι στενός... θέλω μια κόλαση στα μέτρα μου... (Γ.Αγγελάκας)
Αγγελίνα
Θα 'ρθει καιρός που θα σπάσω την πόρτα
κι η καρδιά μου στο φως θα χιμήξει.
Θα φύγω μακριά,
θα πετάξω ψηλά,
θα πετάω σε ασύλληπτα ύψη...
και τότε πια δε μπορεί, αυτή η φτηνή,
αυτή η χλωμή,
η τιποτένια μου θλίψη
θα μείνει ορφανή,
θα γυρνάει σα τρελή,
θα ζητάει να με βρει
και δε θα με βρίσκει.
Κι ούτε πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει.
Δεν πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει...
5 ενιωσαν μαζι της:
Υπέροχο
Πολύ ωραίο κι ανατριχιαστικό κείμενο.
Καλημέρα! :)
Η γείωση θα σου κάνει καλό,
όταν σου έρθει.
Eυδαιμονία νιώθο με καρδιά ξεκλείδωτη...κάπως έτσι ονειρεύομαι τον θάνατο λυτρωτή!
βασικά καλησπέρα... :)
Ανάρτηση Σχολίου